ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ἢ ΘΑΝΑΤΟΣ

ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Ἢ ΘΑΝΑΤΟΣ
Του Σεβασμιωτάτου Επισκόπου † Αγ. Βρεσθένης Κ.κ. Ματθαῖου.

Μακάριος ἐκεῖνος ὅστις θέλει φυλάξει καὶ κρατήσει ἕως τέλους τὴν ἀμώμητον καὶ ἁγίαν ἡμῶν Ὀρθόδοξον Πίστιν τῆς Μιᾶς τοῦ Χριστοῦ καὶ Μητρὸς ἡμῶν Ἁγίας, Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς (ἤτοι τῆς Ἀνατολικῆς) Ἐκκλησίας, καὶ ὑπομείνει ἐν ὑπομονῇ τὰς διαφόρους ἐνδεχομένας θλίψεις, φυλακὰς ἢ καὶ ἐξορίας καὶ λοιπὰς κακώσεις. Ὁ τοιοῦτος θέλει στεφανωθῇ καὶ συναριθμηθῇ μετὰ τῶν Ὁμολογητῶν καὶ μαρτύρων.

ΝΟΥΘΕΣΙΑ ΕΙΣ ΤΟ ΜΗ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΘΕ ΤΟ ΝΕΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ

ΝΟΥΘΕΣΙΑ 
ΔΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΤΙΧΩΝ

ΕΙΣ ΤΟ ΜΗ ΠΑΡΑΔΕΧΕΣΘΕ

ΤΟ ΚΑΙΝΟΤΟΜΗΘΕΝ 
ΝΕΟΝ ΠΑΠΙΚΟΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ !

ΚΑΛΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΔΕΛΦΟΙ

ΚΑΛΩΣ ΒΛΕΠΕΤΕ ΑΔΕΛΦΟΙ...

ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ † ΑΓΙΟΥ ΒΡΕΣΘΕΝΗΣ κ.κ. ΜΑΤΘΑΙΟΥ
Καλῶς μὲν βλέπετ’ ἀδελφοί, νὰ μὴ παρασυρθῆτε,

ὑπὸ τῶν κακοδόξων δέ, Φράγκων μὴ πλανηθῆτε.

Διότ’οὐαὶ κι’ ἀλλοίμονον! αἰφνίδιος σᾶς ἔλθῃ,

βαθείᾳ νύκτα φοβερὸς θάνατος σᾶς ἐπέλθῃ.

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΓΑΛΗ

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΓΑΛΗ

Μόνον μετάνοια καὶ ἐπιστροφῆ εἰς τὰς Ἐκκλησιαστικάς Παραδόσεις θὰ μᾶς σώση.
Μετὰ μεγίστης προσοχῆς, ἀγαπητοὶ νὰ ἰδῆτε,

ταχέως νὰ ἐξυπνήσετε, καὶ νὰ διορθωθῆτε.

Μετάνοιαν Νινευτϊτῶν, δείξατε νὰ σωθῆτε,

ἐκ τῶν ἐπερχομένων μας, ὅπως ἀπαλαγῆτε.

ΜΗ ΕΚΚΛΙΝΩΜΕΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ

ΜΗ ΕΚΚΛΙΝΩΜΕΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΜΑΣ!

Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν φωτιεῖ, συνετιεῖ, καὶ ὁδηγήση ὑμᾶς καὶ πάντας εἰς ὁδόν εὐθεῖαν.
Ἰησοῦ Χριστοῦ Ἁγίαν Πίστιν νὰ κρατῶμεν,

κι’ ἄν τὸ καλέση ὁ καιρὸς, πάντες θανατωθῶμεν.

Τῶν ἀδυνάτ’ ἀδύνατον. Φράγκους ν’ ἀκολουθῶμεν·

ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας Πάτρια ν’ ἀρνηθῶμεν.

ΕΑΝ ΜΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ

ΕΑΝ ΜΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙΣ
Ἐὰν μὲν θέλης νὰ σωθῆς, ὡς καὶ βεβαίως θέλης.

Τὴν ἀδιάλειπτον Εὐχήν, Παναγίαν νὰ λέγης·

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ, Υἱὲ Θεοῦ τοῦ ζῶντος,

Δι’ ἱκεσιῶν τῆς Σῆς Μητρὸς, Ἁγίων Πάντων Σ’ ὅλων.

ΙΔΕΤΕ ΔΕ ΚΑΙ ΦΡΙΞΑΤΕ ΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΗΤΕ

ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΙ & ΨΥΧΟΦΕΛΕΣΤΑΤΟΙ

«ΙΔΕΤΕ ΔΕ ΚΑΙ ΦΡΙΞΑΤΕ ΩΣ ΚΑΙ ΝΑ ΦΟΒΗΘΗΤΕ»
Ἱδέτε δὲ καὶ φρίξατε, ὡς καὶ νὰ φοβηθῆτε,

ταχέως καὶ νὰ παύσητε πάντες διορθωθῆτε.

Κι’ ὅπερ μὴ γένοιτο! τινὸς θάνατος αἰφνίδιος τοῦ ἔλθει,

εἰς Ἅδου τε τάρταρα αὐτὸν τὸν παραπέμψει.

ΚΑΡΔΙΑ ΠΩΣ ΕΣΚΛΗΡΗΝΘΗΚΕΣ

ΨΥΧΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ Στίχοι Κατανυκτικοί.

«Καρδία πῶς ἐσκληρύνθηκες, καὶ πῶς παρεπλανήθης;»

Καρδία πῶς ἐσκληρύνθηκες, καὶ πῶς παρεπλανήθης;

καὶ σὺ, ταλαίπωρε ψυχή, πῶς κατετραυματίσθης;

      Φεῦ, τῆς ἐμῆς σκληρότητος, καὶ τῆς ἀχαριστίας,

      τῆς ραθυμίας τῆς δεινῆς, καὶ τῆς ἀναισθησίας.

ΨΥΧΗ ΑΞΙΟΘΡΗΝΗΤΟΣ ΛΥΠΕΙΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΖΕΙ

ΨΥΧΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ Στίχοι Κατανυκτικοί.

«Ψυχὴ ἀξιοθρήνητος, λυπεῖται καὶ στενάζει»

Ψυχὴ ἀξιοθρήνητος, λυπεῖται καὶ στενάζει,

καὶ τοῦ Θεοῦ τὸ ὄνομα, μεγαλοφώνως κράζει.

Λέγει, Θεέ μου, σῶσόν με, Θεέ, ἐλέησόν με,

Θεέ, ἰδὲ τὸ σκότος μου, καὶ διαφώτισόν με.

ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕΓΙΣΤΑΝΕΣ ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΙ ΠΤΩΧΟΛΟΓΙΑ

ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΙ & ΨΥΧΩΦΕΛΕΣΤΑΤΟΙ

«Ἄρχοντες καὶ μεγιστᾶνες καὶ λοιποί, πτωχολογιά»

Ἄρχοντες καὶ μεγιστᾶνες καὶ λοιποί, πτωχολογιά,

θάνατος μᾶς περιμένει νέους γέρους καὶ παιδιά.

Βλέπετε μὴ πλανηθῆτε, εἰς τῆς γῆς τὰ ἀγαθά,

ἐπειδὴ καὶ πάντα ταῦτα εἶναι περιττά.

ΤΩΝ ΠΕΠΡΑΓΜΕΝΩΝ ΜΟΥ ΔΕΙΝΩΝ ΤΑ ΠΛΗΘΗ ΣΥΛΛΟΓΟΥΜΑΙ

ΨΥΧΗΣ ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ  Στίχοι Κατανυκτικοί.

«Τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, τὰ πλήθη συλλογοῦμαι»

Τῶν πεπραγμένων μοι δεινῶν, τὰ πλήθη συλλογοῦμαι,

καὶ τὴν ἡμέραν τὴν φρικτὴν, τῆς κρίσεως φοβοῦμαι.

Μὴ μοῦ ἐλέγξῃ ὁ Κριτής, ὅλα τὰ κεκρυμμένα,

τὰς πράξεις, καὶ τὰ πταίσματα, ποὺ ἔχω καμωμένα.

ΑΝΘΡΩΠΕ ΠΡΟΣΕΧΕ ΚΑΛΩΣ ΝΑ ΣΩΣΗΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΣΟΥ

ΑΝΘΡΩΠΕ ΠΡΟΣΕΧΕ ΚΑΛΩΣ ΝΑ ΣΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΣΟΥ.
«Ἄνθρωπε πρόσεχε καλῶς, νὰ σώσης τὴν ψυχὴν σου·»

«Διέλθης ἐναρέτως τε, ὑπόλοιπον ζωὴν σου.»

«Ἐξ ὅλων μὲν προσκαὶρων δὲ, Θεὸν νὰ ἀγαπήσης.»

«Πλούτου δὲ δόξης καὶ τιμῆς, Χριστὸν νὰ προτιμήσης.»

ΚΑΜΟΥ ΤΟΥ ΣΤΙΧΟΥΡΓΟΥ ΟΙΚΤΡΟΥ ΣΤΙΧΟΥΣ ΜΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ

ΣΤΙΧΟΙ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΟΙ & ΨΥΧΟΦΕΛΕΣΤΑΤΟΙ

«Καμοῦ τοῦ στιχουργοῦ οἰκτροῦ, στίχους μου ἀναγνώσῃς»

Καμοῦ τοῦ στιχουργοῦ οἰκτροῦ, στίχους μου ἀναγνώσῃς

κι’ εἰ δυνατόν εἰς ὅλον μὲν τὸν κόσμον διαδώσῃς.

Ὡς καὶ τὴν πολιτείαν σου, βίον σου διορθώσῃς,

Προτοῦ σοῦ ἐλθῃ θάνατος, ψυχὴν σου ὅπως σῴσῃς!

ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ

ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΩΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΤΑΙΟΤΗΣ

Ἄν αὐτήν τὴν στιγμήν ξεσκεπάζαμε μία πλάκα ἐνός εὐπρεπεστάτου τάφου καὶ βρισκόταν μέσα κάποιος νὰ μᾶς ὁμιλήσει, ἡ πρώτη λέξις πού θὰ ἔβγαζε ἀπὸ τὸ στόμα του θὰ ἧτο «μ α τ α ι ό τ η ς». Καὶ θὰ ἔλεγε :
Ἄνθρωπε στάσου δυό λεπτά καὶ πρόσεξε καὶ μένα,

θά σοῦ μιλήσω συμβουλές, πού εἶναι καλές γιά σένα.